Περιγραφή
Στοιχεία μελετητών
α) Ονοματεπώνυμο: Νικόλας Πολυχρονάκης
Ηλικία: 26 ετών
Επωνυμία αρχιτεκτονικού γραφείου: Polychronakis Troullinos architects
Σύντομο βιογραφικό: Ο Νικόλας Πολυχρονάκης είναι διπλωματούχος αρχιτέκτων μηχανικός του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει εργαστεί σε αρχιτεκτονικά γραφεία σε Θεσσαλονίκη και Ρέθυμνο, ενώ έχει συμμετάσχει σε πανελλήνιους και διεθνείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, με μία διάκριση το 2022. Το 2024 ίδρυσε το αρχιτεκτονικό εργαστήρι PT.a | Polychronakis Troullinos architects, μαζί με τον Γιάννη Τρουλλινό, με έδρα το Ρέθυμνο.
β) Ονοματεπώνυμο: Γιάννης Τρουλλινός
Ηλικία: 26 ετών
Επωνυμία αρχιτεκτονικού γραφείου: Polychronakis Troullinos architects
Σύντομο βιογραφικό: Ο Γιάννης Τρουλλινός είναι διπλωματούχος αρχιτέκτων μηχανικός του Πολυτεχνείου Κρήτης. Έχει εργαστεί σε αρχιτεκτονικά γραφεία σε Χανιά και Ρέθυμνο, έχει υπάρξει μέλος του εργαστηρίου Τεκμηρίωσης και Αποκατάστασης Ιστορικών Κτιρίων της Σχολής Αρχιτεκτόνων του Πολυτεχνείου Κρήτης, ενώ έχει συμμετάσχει σε διεθνείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, με μία διάκριση το 2022. Το 2024 ίδρυσε το αρχιτεκτονικό εργαστήρι PT.a | Polychronakis Troullinos architects, μαζί με τον Νικόλα Πολυχρονάκη, με έδρα το Ρέθυμνο.
Σύντομη περιγραφή του έργου
Η μελέτη πραγματεύεται τον προσθήκη μιας νέας πτέρυγας με τέσσερα οροφοδιαμερίσματα σε μια ήδη υφιστάμενη πολυκατοικία στην Καλλιθέα Ρεθύμνου. Ο «Μονόλιθος» γεννιέται από την ιδέα της γλυπτικής αφαίρεσης∙ μια πράξη που αποτυπώνει τη διαδικασία του αφαιρείν ώστε να αποκαλυφθούν χώρος και κατοίκηση. Η αυστηρότητα της μορφής συναντά την καθημερινότητα μέσα από τέσσερα οροφοδιαμερίσματα, διαφορετικά σε κάτοψη, αλλά ενταγμένα σε ένα ενιαίο σύνολο που σέβεται τον υφιστάμενο όγκο της πολυκατοικίας.
Το υπάρχον κλιμακοστάσιο καθορίζει τις στάθμες και τις χαράξεις, μετατρέποντας τον περιορισμό σε αφετηρία δημιουργίας. Έτσι, η προσθήκη αποκτά χαρακτήρα αυτόνομο αλλά και σε διάλογο με το προϋπάρχον, συνεχίζοντας τον παλμό του αστικού ιστού.
Η μορφολογική προσέγγιση βασίζεται στην καθαρότητα και τη συνέπεια. Η εξωτερική επιφάνεια αποδίδεται σε γαιώδη απόχρωση, ριζωμένη στο τοπίο και τη μνήμη του τόπου, ενώ οιεσωτερικές επιφάνειες σε υπόλευκο τόνο ενισχύουν την αίσθηση αφαίρεσης και τονίζουν τη μνημειακή διάσταση του μονόλιθου.
Δεν πρόκειται για μια απλή προσθήκη, αλλά για μια αρχιτεκτονική άσκηση στη γεωμετρία, στη συνέχεια και στη μνήμη∙ μια σύγχρονη πρόταση που μετατρέπει τον μονόλιθο σε κατοικία, χωρίς να απεμπολεί την αυστηρότητα και την καθαρότητά του.